ابزار هدایت به بالای صفحه

مطالبي از سراسر اينترنت
صفحه اول تماس با ما RSS                     قالب وبلاگ
  
مطالبي از سراسر اينترنت
هر چي دلت بخواد هست.
ابوالفضل اقایی جمعه 9 مهر 1395  نظرات (0)

گوشی هایی با پردازشگر ۸ هسته ای انتخاب کنیم یا چهارهسته ای؟ کدامیک بهترند؟ مزایا و معایب هرکدام از آنها چیست؟

 

کلیک- در سال های اخیر برندهای مختلف گوشی با رونمایی از گوشی هایی با پردازنده های ۸ هسته ای موجب به وجودآمدن بحثی شده اند که این پرسش را مطرح می سازد که مزایا و معایب گوشی هایی با پردازنده ۸ هسته ای در مقایسه با گوشی های ۴ هسته ای چیست؟

رفته رفته برندهای مختلف یکی بعد از دیگری پرده از روی پرچمداران جدید کمپانی خویش با ۸پردازنده برمی دارند و این سوالات برای مردم پیش آمده است که  اساس افزایش تعداد هسته ها برروی چه هدفی صورت می گیرد؟ آیا می توان از مشکل داغی و مصرف زیاد انرژی پردازشگرها  گذشت؟ آیا پردازنده های بیشتر نقشی در افزایش بهره وری اپلیکیشن ها دارند؟

پردازنده های چند هسته ای از کجا آمدند؟

اساسا پردازنده ها در اجرای یک وظیفه مشخص با مشکل رو به رو نخواهند گشت ولی  اگر پای پردازش بیش از یک وظیفه در میان باشد، اوضاع دیگر به سادگی گذشته نخواهد بود. در این حالت باید به کمک نرم افزارهای مخصوص توالی وظایف مشخص شده و زمان های خاصی به آنها اختصاص داده شود. در این حالت پردازشگر مطابق برنامه دریافتی پیش رفته و به ترتیب وظایف را یکی پس از دیگری پردازش می کند.

هنگامی که بیش از یک هسته در دسترس باشد می توان وظایف را بین هسته ها تقسیم کرد به طوری که چند پروسه همزمان در آن واحد اجرا شود. اینجاست که تعداد هسته ها در اجرای همزمان پروسه ها و یا همان چندوظیفه گی نقش مهمی ایفا خواهند کرد، مثلا اجرای برنامه های پس زمینه و استفاده از مرورگر به طور همزمان به بیش از یک هسته نیاز دارد.

اما از طرف دیگر تعداد هسته های بیشتر به معنای صرف انرژی بیشتر و بروز مشکل همیشگی خواهد بود. فشار بر باتری و داغ شدن گوشی که از تبعات به کارگیری پردازنده های قوی است، در حالی که در استفاده معمولی از گوشی های هوشمند مانند جا به جایی بین منوها، خواندن پیام ها و حتی گشت و گذار در اینترنت، پردازشگرهای معمولی به خوبی از عهده کار، بر می آیند. اما تماشای ویدیوهای اچ دی، بازیهای سنگین و کارهای گرافیکی عرصه را برای ظهور هسته های بیشتر در پردازشگرها هموار می کند.

به جز افزایش دما و کاهش طول عمر باتری، مشکل دیگری در افزایش هسته ها خود را نشان می دهد و آن ایجاد ارتباط بین آنها و برقراری تعامل مناسب برای پردازش واقعی اطلاعات است. برای بدست آوردن بالاترین کارآیی هسته ها در چنین پردازنده هایی، نیاز به طراحی و مهندسی بسیار پیچیده تر وجود دارد در غیر این صورت بالا رفتن تعداد هسته ها نه تنها نتیجه مثبتی به همراه ندارد بلکه باعث ایجاد اختلال و تحمیل فشار بیشتر بر عملکرد گوشی می شود. با دانستن این موضوع این سوال پیش می آید که افزایش تعداد هسته ها مفید است یا مضر؟ در جواب باید گفت که ، تعداد هسته ها زمانی باعث ایجاد عملکرد مناسب از سوی پردازشگر می شود که سرعت کلاک  گوشی تغییر نکند. دما و بار پردازشی دو متغیری هستند که بر سرعت کلاک تاثیر می گذارند. در سرعت کلاک ثابت، هسته ها وضعیت پایدارتری دارند. به طور مثال اپل در آیفون ۶ از چیپ دوهسته ای استفاده کرده است. این شرکت به کارگیری پردازنده های چند هسته ای را در پردازش برنامه های معمولی بی فایده می داند و وجود آنها را عاملی برای افزایش دما و در نتیجه تاثیر نامطلوب بر عملکرد باتری قلمداد می کند. این در حالی است که هدف از به کارگیری هسته های بیشتر در پردازنده ها افزایش بازدهی انرژی است.

کمپانی اپل به استفاده از هسته های بزرگ تر با قدرت کنترل بالا بر بخش های اجرایی تاکید دارد. همانطور که می دانید هسته های پردازشگر A8 قدرتمند بوده و در عین حال توان مصرفی کمتری نیز دارند. اما گروه دیگر از پردازنده های ۸ هسته ای نیز وجود دارند که استفاده از آنها رواج زیادی دارد. این پردازشگرها بر پایه ARM طراحی شده و به این معماری بزرگ- کوچکbig-little  گفته می شود. در این معماری قرارگرفتن هسته هایی با کارایی بالا در کنار هسته هایی با مصرف بهینه در کنار یکدیگر از مشخصه های این نوع طراحی است. هسته های با مصرف بهینه وظیفه انجام پردازش های سبک و هسته های با کارایی بیشتر نیز مسوولیت اجرای پروسه های سنگین را بر عهده دارند.

در مورد این معماری باید گفت که معرفی این معماری در سال ۲۰۱۱ انجام شد و در آن چهار هسته Cortex A7 با قدرت پایین و چهار هسته Cortex A15 در کنار یکدیگر قرار گرفتند. پس از آن بسیاری از کمپانی های فعال در زمینه تولید پردازشگر به این نوع طراحی علاقه نشان دادند و به توسعه آن پرداختند.

کمپانی های سامسونگ یکی از اولین و مطرح ترین شرکت هایی بود که در چیپ Exynos خود از فناوری بیگ- لیتل استفاده کرد و اخیرا کوالکوم در اسنپ دراگون ۸۱۰ از این معماری بهره برد Nvidia نیز Tegra X1 از هشت هسته پردازنده مرکزی که شامل ۲ گروه پردازنده ۴ هسته ای از نوع Cortex A53 و Cortex A57 است با فناوری بسیار مشابه بهره برده است.

Media Tek  نیز در چیپ MT6595 این نوع معماری را مدنظر خود قرار داده است  و آن را به کار گرفته است. اما این کمپانی در تراشه Heilo X20، ۳ گروه هسته برای سه حالت متفاوت توان مصرفی به کار برده است.

همه ی این ها در حالی اتفاق می افتد که اپل هرگز وارد جنگ هسته ها نشد شرکت کوالکوم هم در این بین در سال ۲۰۱۳ میلادی اعلام کرد که رقابت بر سر تعداد هسته های کار بیهوده ای است و قصد تولید پردازشگر هشت هسته ای را ندارد. معاون ارشد این شرکت اعلام کرد که با به هم چسباندن هسته ها نمی توان به افزایش کارایی پردازنده ها کمک کرد، این کار مانند این است که با به هم چسباندن موتورهای هشت ماشین چمن زنی، به موتور هشت سیلندر فراری دست یافت؛ این کار عملا غیرممکن است.

در ادامه این مقام اجرایی کوالکوم اعلام کرد که هدف این شرکت تنها ایجاد یک تجربه خوب برای کاربران است و تمامی تلاش این شرکت درجهت رفع نیاز کاربران و ارتقای کارایی محصولات تمرکز دارد و این کار فقط با افزایش تعداد هسته های پردازشگر صورت نمی پذیرد.اما این ادعا دیری نپایید و چندی بعد کوالکوم هم به جرگه ی تولیدکنندگان این پردازنده پیوست  و اقدام به تولید پردازنده های ۸ هسته ای کرد. این شرکت درخبرها اذعان کرد که این کار را در واکنش به بازار چین انجام داده، به نظر می رسد که  تعداد هسته ها برای چینی ها مهم تر از هرچیزی دیگری است حتی اگر این کار تاثیر چندانی در بهبود کارایی نداشته باشد. با این تفاسیر به نظر می رسد تولید پردازشگرهای هشت هسته ای بیشتر با انگیزه های تجاری صورت گرفته است.

بالاخره اولین پردازشگرهای ۸ هسته ای کوالکوم در مقیاس انبوه در سال ۲۰۱۴ تولید شد. اسنپ دراگون ۸۱۰ اولین بار در LG G Flex 2 گوشی قابل انعطاف ال جی به کار رفت که نتیجه خوبی به همراه نداشت. از عمده مشکلات آن می توان به داغی بیش از حد و پایین آمدن کارایی به تبع آن از مشکلات G Flex 2 نام برد، وجود تاخیر در اجرای برنامه های روزمره مثل استفاده از کیبورد، بازکردن پنجره جدید در کروم، باز کردن اپ های دوربین و حتی بازگشت به منوی اصلی به کندی صورت می گرفت؛ حرکت بین منوها نیز با تاخیر قابل توجهی صورت می گرفت که سبب نارضایتی کاربران شد. و شکست قابل توجهی را رقم زد.

بعد از چندی ال جی اعلام کرد که این مشکل در نسخه های اولیه وجود داشته و به زودی در نسخه های بعدی برطرف خواهدشد. در بررسی هایی که انجام گرفت مشخص شد که سرعت کلاک S810 پس از چند دقیقه از ۲ به زیر ۱ گیگاهرتز افت می کند. در پی این مشکلات، سامسونگ که قصد استفاده از همین پردازشگر را در پرچمدار جدید خودداشت بنا به دلایلی از این اقدام صرفنظر کرد تا گرفتار مشکلات مشابه آنچه ال جی با آن دست و پنجه نرم می کرد، نشود.

کدام اپلیکیشن ها بیشتر از یک هسته نیاز دارند؟

به طور کلی برای صحبت در این موضوع که یک برنامه قابلیت تقسیم بین چندین هسته را داشته باشد یا نه در درجه اول به ساختار آن بستگی دارد. یعنی درحقیقت این نویسنده برنامه است که در این باره تصمیم می گیرد. در پردازشگرهای چندهسته ای به نام Schedular عهده دار تقسیم وظایف بین هسته های پردازشگر است اما گاهی ماهیت وظایف به گونه ای است که امکان تقسیم آنها وجود ندارد.

برای اینکه متوجه این موضوع شوید این مثال را در نظر بگیرید که زمانی را در نظر بگیرید که باید خود را به سرعت به محل آتش سوزی برسانید، در این حالت استفاده از دو ماشین هیچ تاثیری در سرعت شما نخواهد داشت. شما برای جا به جایی از نقطه A به نقطه B هرگز به دو وسیله نقلیه نیاز پیدا نخواهید کرد. در این حالت وسایل نقلیه مشابه وضعیت مدنظر قرار دارند.

در همین مثال، فرض کنید که اگر قرار باشد هشت نفر به طور همزمان خود را به محل حادثه برسانند با فرض این که هر ماشین امکان جا به جایی فقط چهار نفر را دارد، وجود دو خودرو در بالا بردن سرعت تاثیر بسزایی دارد. دو خودرو امکان جا به جایی هر هشت نفر را به طور همزمان فراهم می کند. اما صرف موجود بودن دو خودرو (وجود دو هسته) به تنهایی مشکل را حل نخواهد کرد.بلکه باید افراد توانایی استفاده از آنها را داشته باشند.

در صورت عدم توانایی این هشت نفر باید در دو گروه چهار نفره و در دو مرحله به محل مورد نظر انتقال یابند و این یعنی صرف زمان بیشتر، بنابراین باید در برنامه ها قابلیت استفاده از چند هسته گنجانده شده باشد. پس در برنامه هایی که قابلیت تقسیم وظایف به چند بخش مستقل در آن وجود نداشته باشد و یا در پروسه هایی که ترتیب در آنها اهمیت دارد، استفاده از پردازنده های چندهسته ای بی فایده است.

البته روش های برنامه نویسی متفاوتی برای تعیین نحوه استفاده از هسته ها وجود دارد. . به طور مثال Single-Threaded  مبتنی بر یک اجراکننده و Multi-threaded  مبتنی بر چند اجراکننده مستقل است ، برنامه های اندروید توانایی استفاده از چندین هسته پردازشی و البته ترکیب های بیگ- لیتل را دارا بوده و با کمک Scheduler امکان ترکیب هسته ها و استفاده بهینه از آنها را دارد. بنابراین برنامه های اندروید ماهیتا قابلیت استفاده از بیش از یک هسته را دارند.

در هنگام اجرای یک برنامه میزان استفاده از قدرت هسته ها چقدر است؟

این سوال در اینجا مطرح می شود که آیا در اجرای برنامه های مختلف تمامی هسته ها با حداکثر قدرت درگیر می شوند؟ مثلا در یک پردازشگر ۸ هسته ای، اپلیکیشن ها برای اجرا نیاز به هر ۸ هسته دارند؟

در پاسخ باید گفت که  برخی اپلیکیشن ها توانایی به کارگیری تمامی هسته های به کار گرفته در پردازشگر را دارند، اما این به معنای استفاده از حداکثر قدرت آنها نیست. آنچه رخ می دهد واگذاری وظایف از گروه های هسته های لیتل به گروه هسته های بیگ یا برعکس بسته بر میزان بار است. به طور کلی اپلیکیشن ها از تمامی هسته ها به یک میزان استفاده نمی کنند. در برخی از اپلیکیشن ها بخشی از توان هسته ها به کار گرفته می شود که در پردازنده های چهار و هشت هسته ای این میزان معمولا به صددرصد نیم رسد.

و در ادامه مواقعی  هست که  فقط دو یا سه هسته در عملیات درگیر شده و بقیه به حال خود رها می شوند. میزان فعال بودن هسته های یک پردازشگر به عوامل زیادی از جمله معماری که از آنها بهره می گیرد بستگی دارد. ممکن است در یک پردازنده چهار هسته ای کمپانی دیگر فقط ۶۰درصد دو هسته به کار گرفته شود و دو هسته دیگر بدون استفاده باقی بمانند. نمی توان این موضوع را نادیده گرفت که پردازشگر ۸ هسته ای از پردازشگر ۴ هسته ای قوی تر است.

در پایان این بحث باید گفت این جدالی است که کمپانی ها از مدت ها پیش شروع کرده اند و تمام تلاششان را می کنند تا با افزایش ارقامی که تاثیر چندانی بر کیفیت گوشی ندارند، ذهن کاربر را منحرف کرده و او را به خرید محصولاتشان  تشویق کنند، در حالی که آنها به خوبی می دانند که این اعداد و ارقام برای خریداران مهم بوده و حتی می تواند مبنای تصمیم گیری آنها قرار گیرند.

توصیه ی ما به خریدارانی که می خواهند گوشی مناسبی برای خود انتخاب کنند این است که  تعداد هسته های بیشتر ذهن شما را به خود مشغول نکند، بلکه با تحقیق از افراد متخصص، جست وجو در سایت ها و مطالعه نظرات دیگران و شناخت نوع نیازی که از یک گوشی دارید، آگاهانه قدم در عرصه انتخاب بگذارید. و گوشی خود را بدون در نظرگرفتن تعداد هسته هایش انتخاب کنند.



ادامه مطلب

اگر شما جز کاربرانی هستید که با یک رمز و چند راه ساده از ایمنی مودم بی سیم تان مطمئن شده اید حتما این مطلب را بخوانید.

کلیک- آیا شما هم بر روی مودم بی سیم خود رمز عبور قرار داده اید و خیالتان از بابت ایمنی آن راحت است؟ اگر فکر می کنید که با گذاشتن یک رمز عبور مانع هکر ها شده اید باید بدانید که کاملا در اشتباه هستید.

 این باور دقیقا همان چیزی است که هکر ها دوست دارند شما داشته باشید. امنیت کامل مودم بی سیم با یک رمز گذاری. پیشنهاد می کنیم حتما این متن را تا آخر دنبال کنید. بعد از مطالعه متوجه می شوید که چه راز هایی در رابطه با امنیت مودم بی سیم هست که هکر ها امیدوارند شما از آن ها بی اطلاع باشید تا به راحتی بتوانند به شبکه یا کامپیوتر شما نفوذ کنند:

۱- اول از همه باید بدانید که رمز گذاری WEP برای محافظت از شبکه بی‌ سیم شما کاملا بی ‌فایده است. این رمز گذاری فقط یک حس امنیتی اشتباه را در رابطه با ایمنی مودم به شما القا می کند. اما باید به اطلاع برسانیم که این رمز گذاری در عرض چند دقیقه و به آسانی قابل کرک شدن است.

حتی یک هکر تازه ‌کار نیز می ‌تواند الگوریتم رمز WEP را در عرض چند دقیقه بشکند. بنابراین این الگوریتم یک مکانیزم دفاعی ناکار آمد است. تعداد زیادی از کاربران از سال ‌ها پیش که بر روی روتر بی‌ سیم خود یک رمز عبور با الگورتیم WEP تنظیم کرده‌ اند دیگر رمز گذاری WPA را تغییر نداده اند.

به ‌روز رسانی روتر بی‌ سیم به روش رمز نگاری WPA2 بسیار ساده است. شما می‌ توانید راهنمای روتر بی‌ سیم را در سایت سازنده آن مطالعه کرده و برای تغییر رمزتان اقدام کنید.

۲-  هر دستگاه مبتنی بر IP که امکان اتصال به شبکه‌ بی‌ سیم را دارد، دارای یک کد منحصر به فرد بر روی کارت شبکه‌ خود است. این کد، آدرس MAC نام دارد. اگر شما هم با این روش از ایمنی مودم خود اطمینان حاصل کرده اید باید بگوییم که استفاده از قابلیت فیلتر نمودن آدرس برای جلوگیری از اتصال دستگاه ‌‌های ناشناس یک روش غیر موثر بوده که به آسانی قابل شکستن است.

بسیاری از روتر ها به شما اجازه‌ اضافه‌ کردن آدرس ‌های MAC به لیست سیاه یا سفید را جهت اتصال به روتر می ‌دهند. به این ترتیب که روتر اول آدرس MAC دستگاهی که قصد اتصال دارد را با لیست سیاه یا سفید خود چک می ‌کند و بعد مجوز اتصال را صادر می ‌کند. این یک مکانیزم امنیتی مناسب به نظر می ‌رسد اما مشکل اینجاست که هکر ها می توانند به راحتی یک آدرس MAC تقلبی که با نمونه‌ صحیح آن برابری کند را جعل کنند.

تمام چیزی که آن ‌ها احتیاج دارند یک ابزار دست‌ یابی به بسته ‌های تبادل‌ شده برای رصد ترافیک شبکه است تا بفهمند که کدام آدرس ‌های MAC توسط شبکه مورد پذیرش قرار می ‌گیرند. پس از متوجه شدن این موضوع می‌ توانند یک آدرس MAC جعلی برای کارت شبکه‌‌ خود قرار دهند و به راحتی به شبکه متصل شوند.

۳- باور غلط سوم این است که غیر فعال کردن قابلیت مدیریت از راه دور روتر بی‌ سیم، می‌ تواند تا حد زیادی موجب جلوگیری از تصاحب شبکه توسط هکر شود.

بسیاری از روتر های بی‌ سیم تنظیمی دارند که به شما اجازه‌ مدیریت روتر از طریق یک اتصال بی‌ سیم را می ‌دهد. به این ترتیب شما می توانید تنظیمات روتر را بدون نیاز به اتصال از طریق یک کابل و به صورت بی‌ سیم مدیریت کنید. اما این قابلیت با وجود مفید بودن می ‌تواند خطر ساز هم باشد. چون همان ‌طور که شما می ‌توانید به طور بی ‌سیم به مدیریت روتر دسترسی پیدا کنید، هکر نیز می تواند. از طرفی بسیاری از کاربران، نام کاربری و رمز عبور پیش‌ فرض کارخانه ‌ای روتر را تغییر نمی‌ دهند و با همان admin و admin وارد می شوند. این موضوع اتصال هکر به مدیریت روتر را فوق العاده راحت می کند. در نتیجه ابتدا مطمئن شوید که رمز عبور پیش‌ فرض مدیریت تنظیمات روتر را تغییر داده ‌اید و در مرحله بعد قابلیت اتصال بی ‌سیم به مدیریت تنظیمات را غیر فعال کنید. با این کار فقط خودتان و آن هم با اتصال فیزیکی می ‌توانید وارد مدیریت تنظیمات روتر شوید.

۴- با استفاده از شبکه‌ های وایرلس عمومی، شما یک هدف آسان برای حملات مرد میانی و استراق نشست خواهید بود.

هکرها می‌ توانند با استفاده از ابزار هایی مثل Firesheep و AirJack حملات man-in-the-middle را اجرا کنند. آن‌ ها خودشان را میان تبادل بی‌ سیم فرستنده و دریافت ‌کننده قرار می ‌دهند. به محض این که در خط ارتباطی قرار گرفتند، امکان سرقت رمز عبور حساب ‌های کاربری، خواندن ایمیل ‌ها، مشاهده‌ چت‌ ها و… برایشان فراهم می شود. هکر ‌ها حتی با ابزار هایی مثل SSL Strip می توانند رمز عبور حساب ‌های شما را در سایت ‌های امن نیز به دست آورند.

حواستان باشد که حتما در صورت اتصال به شبکه‌ های وایرلس عمومی (نظیر فرودگاه، رستوران و…) از VPN استفاده کنید. یک VPN امن، یک لایه‌ امنیتی اضافی برای شما ایجاد می ‌کند که شکستن آن بسیار سخت است. این موضوع باعث می شود هکر به سراغ یک هدف آسان ‌تر برود.



ادامه مطلب
ابوالفضل اقایی جمعه 9 مهر 1395  نظرات (0)

در چند روز گذشته، اینترنت پر از شایعاتی پیرامون سیستم‌ عامل جدید گوگل شده بود. این سیستم عامل که ترکیبی از سیستم عامل اندروید و سیستم عامل کروم است، لقب آندرومدا را گرفته است.

به گزارش کلیک، طرفداران گوگل از این یکپارچگی هیجان زده هستند و توجه آن ها به انتظاراتی است که روزی از G بزرگ داشتند و فکر می کنند که به زودی این انتظارات برآورده خواهد شد. به نظر می رسد که توجه ها به سمت منحصر به فرد بودن این سیستم عامل است.

طرفداران گوگل این همگرایی را به زودی جشن خواهند گرفت. اما آیا برای جشن گرفتن زود نیست؟ الان برای اظهار نظر در مورد برخی چیزها خیلی زود است و نمی توان در خصوص برآورده شدن یا نشدن انتظارات توسط این سیستم عامل جدید قضاوت کرد.

واقعا این زوج اندرومدا این روزها فضای اینترنت را از آن خود کرده است. همه چیز از Android Police  شروع شد که براساس گزارش “دو منبع مستقل و قابل اعتماد” و یک گزارش که در اکتبر ۲۰۱۵ وال استریت منتشر کرد پایه گذاری شد.

از سویی دیگر، Chrome Unboxed ادعا می کند که احتمالا اندرومدا یک پروژه داخلی گوگل باشد که ممکن است هیچ گاه به نتیجه نرسد، یا حداقل آن سیستم عامل واحد و یکپارچه ای نباشد که همه در رویای خود به آن فکر می کنند. در هر صورت، قضاوت نابجا نخواهیم کرد که این سیستم عامل واقعی است یا رویاست، ولی با توجه به آنچه تصور می شود می تواند واقعی باشد.

سیستم عامل کروم و اندروید دو چیز متفاوت هستند. یکی کلود محور است که مستلزم استفاده از یک مرورگر وب برای دسترسی به مجموعه ای از اپلیکیشن های آنلاین و برنامه های روی سخت افزارهای  نه چندان قدرتمند است، در حالی که دیگری کاملا در مورد اپلیکیشن هایی است که باید دانلود و بر روی همان دستگاه نصب شود است.

مدتی گوگل به دنبال هر دو رویکرد بود، چرا که نمی دانست کدام یک می تواند موفق تر باشد. به هر حال، با استفاده روز افزون از اندروید، گوگل از آن به بعد تصمیم گرفت که یک پشتیبان بومی برای اپلیکیشن های اندروید در سیستم عامل کروم بسازد. با این دستپخت گوگل، کاربران سیستم عامل دسکتاپ به اکوسیستم گسترده خود از طریق فروشگاه گوگل پلی دسترسی دارند.

اکنون، اگر شایعات جدید که به گوش می رسد به خوبی پیش برود، اندرومدیا ممکن است بسیار بزرگتر از یک ابتکار بلندپروازانه به چشم بخورد و ویژگی های کروم در اندرود قابل دسترسی باشد و نه بالعکس. و این به طور بالقوه می تواند پایان سیستم عامل کروم باشد و آغازی برای ورود اندروید به محیط دسکتاپ باشد.

طبق Android Police، پیکسل ۳ گوگل ، موسوم به Bison، در سه ماهه چهارم سال ۲۰۱۷ منتشر می شود ولی در کروم بوک عرضه نمی شود، ولی به عنوان یک رقیب تمام عیار برای دستگاه های عرضه شده توسط مایکروسافت و اپل است.

طبق شایعاتی که وجود دارد، Bison  حالت tablet را پشتیبانی می کند و به این معناست که می تواند یک دستگاه مبدل در سری های یوگای لنوو باشد. یا حتی یک دستگاه منفصل، مانند سرفیس بوک مایکروسافت باشد. در هر صورت، به احتمال زیاد این اتفاقات، مانند حرکت نرم افزارهای مبتنی بر وب از جلو یه سمت عقب است که یک سیستم عامل کامل تر و مستقل ارائه شود.

یک گزارش اخیر از Wired در مورد وضعیت آینده کروم بوک ها می گوید که، اکنون گوگل به شدت هر کروم بوکی مانند GPS، NFC، قطب نما، شتاب سنج، تشخیص اثر انگشت و فشار سنج را که قبلا در لپتاپ ها قبلا مورد استفاده بود، از قطعات گوشی های هوشمند شناخته است. ولی اپلیکیشن های اندروید، که الهام بخش تولید کنندگان مختلف هستند که دستگاه ها رو به جلو حرکت کنند، سازگار شوند و به فرم های مختلف در زمینه های گوناگون مورد استفاده قرار گیرند.

قرار دادن همه این ویژگی ها در یک لپتاپ معمولی به نظر تکراری به نظر می رسد، ولی خیلی جالب تراست اگر دستگاه با یک سیستم عامل سراسری اجرا شود که برای لپتاپ، گوشی هوشمند، تبلت ها و رایانه های شخصی طراحی شده است. آنچه گزارش شده است و در شایعات مختلف به نظر می رسد، این است که یک تبدیل از ۲ در ۱ ایجاد خواهد شد. آنچه مسلم است، این است که گوگل با ایده اندروید برای فعالیت های چند وظیفه ای بازی می کند، همانطور که در حالت چند پنچره ای نوقا دیده شد.

اکنون چندان جالب به نظر نمی رسد که این ویژگی محدود به گوشی های همراه و فبلت باشد ولی اگر تصویر متفاوتی از وضعیت داشته باشیم، خیلی بزرگتر فکر می کنیم. مثل Pixel-C-bigger یا بیشتر.

اگر گوگل سعی در این دارد که سیستم عامل دسکتاپ را با اندروید قدرت بخشد، این مورد می تواند استخری از نرم افزارهای مختلف از موبایل را در دسکتاپ در اختیار کاربر قرار دهد و یک تجربه جالب از سوئیچ بین دستگاه ها خواهد بود.

ظاهرا مردم خیلی هیجان زده شده اند و به نظر می رسد که اگر یکپارچگی دستگاه ها اتفاق افتد، بیش از حد انتظار آن ها است. مایکروسافت مدتی است که در حال آزمایش این خصوصیت با پلت فرم سراسری ویندوز یا UWP است تا به توسعه دهندگان امکان ایجاد اپلیکیشن هایی که قابلیت اجرا روی دستگاه های مختلف داشته باشند را بدهد و اپلیکیشن ها توانایی سازگاری با اندازه های مختلف صفحه نمایش بر روی دستکاه مختلف را داشته باشند. اما موفقیت با محدودیت هایی مواجه است، آیا گوگل راهی بهتر می اندیشد؟

معاون ارشد اندروید در گوگل اعلام کرد که امروز ۸ سال زودتر، اندروید ۸ خود را اعلام می کنیم.

آیا منظورش گوشی های پیکسلی است؟ نه! احتمالا گوگل چیزی بزرگتر در آستین دارد که ۸ سال زودتر اعلام می کند. سیستم عاملی که آینده اندروید را واقعا دگرگون خواهد کرد!

در حال حاضر اسم رمز “اندرومدا”، جدای از واقعیت که چند حرف اندروید را دارد، اما معنای مبهمی دارد. شاید به صور فلکی اندرومدیا اشاره دارد. ممکن است اینگونه باشد!!! اندرومدا در نیمکره شما قابل رویت است و توسط سه ستاره درخشان α ، β و γ قابل شناسایی است. این سه ستاره تقریبا در یک خط کامل هستند. این ها می توانند نماد هایی از پلت فرم اصلی اندرومدا باشند، سه ستون! دستگاه های تلفن همراه، کامپیوتر و دستگاه های ترکیبی. این ها مواردی است که فقط به ذهن می رسند!



ادامه مطلب

مرورگر کروم یکی از معروف ترین مرورگرهایی است که کاربران زیادی از آن برای جستجو در صفحات وب استفاده می کنند. اما یکی از مشکلاتی که کاربران با آن مواجه هستند، مشکل پرش اسکرول بار در این مرورگر پر طرفدار است. در این مطلب قصد داریم تا روش رهایی از این مشکل را با شما در میان بگذاریم.

کلیک- مشکل پرش اسکرول بار در مر.رگر کروم اکثر مواقع رخ می دهد. وقتی کاربر صفحه وبی را باز می کند و شروع به مشاهده و جستحو در یک صفحه وبی می کند که محتویات آن بیش از یک صفحه است، مجبور به بالا و پایین بردن لغزنده کنار صفحه وب و یا اسکرول کردن برای دیدن محتوای بیشتر است. معمولا کاربران همان لحظه ورود به صفحه وب برای اینکه نگاه اجمالی به محتویات صفحه وب داشته باشندف بلافاصله شروع به اسکرول کردن در طول صفحه وب می کنند. این در حالی است که کل محتویات صفحه هنوز به طور کامل بارگذاری نشده است. به محض اینکه کل محتویات صفحه وب بارگذاری شد و محتویاتی از قبیل تبلیغات و غیره به طور کامل در صفحه بار گذاری شد، بلافاصله کاربر به ابتدای صفحه برگردانده می شود و به اصطلاح حالت پرش اسکرول بار رخ می دهد. اگر چه بسیاری از کارشناسان بر این عقیده اند که این کار طراحان صفحه وب است که هنگام طراحی صفحه وب برای این مشکل چاره ای بیندیشند اما برخی از ماربران راه حلی پیدا کرده اند که می توانند با استفاده از مشکل پرش اسکرول بار را بر طرف کنند. این راه حل برای مرورگر کروم کاربردی است.

در اداه روش حل این مشکل توضیح داده شده است.

قدم اول باز کردن مرورگر کروم است.

قدم دوم کپی کردن آدرس chrome://flags/#enable-scroll-anchoring را در نوار آدرس کروم و ورود به این صفحه وب است.

قدم سوم جستجوی بخشی به نام Scroll Anchoring است. در زیر تصویر این بخش نمایش داده شده است.

اما قدم چهارم فعال کردن و یا انتخاب گزینه Enable در بخش Scroll Anchoring است.

بعد از طی این مراحل گزینه Relaunch Now button  را انتخاب کرده تا مرورگر یک بار باز و بسته شود. باز و بسته کردن مرورگر می تواند به صورت دستی نیز انجام شود. البته قبل از باز و بسته کردن مرورگر تمام صفحات وبی که باز شده است و کاربر مشغول کار با آن ها بوده است باید ذخیره شود.

در صورتی که مراحل بالا به درستی انجام شده باشد، مشکل پرش اسکرول در مرورگر کروم رخ نخواهد داد حتی هنگامی که تبلیغات با حجم بالا روی صفحه وب بارگذازی شوند.



ادامه مطلب
ابوالفضل اقایی جمعه 9 مهر 1395  نظرات (0)

مغز هم آنالوگ و هم دیجیتال است، اما با استفاده از نمونه پردازش سیگنالی که برخی از خواص مشترک هر دو نوع را شامل می شود، کار می کند.

به گزارش کلیک، پاسخ این سوال که آیا مغز انسان به صورت آنالوگ کار می کند یا دیجیتال، توسط پاول کینگ، مدیر علوم اطلاعات و عصب شناسی محاسباتی در کورآ داده شده است.

بر خلاف یک کامپیوتر دیجیتال، مغز انسان از منطق دودویی یا باینری استفاده نمی کند. اطلاعات به صورت تصادفی بر روی حافظه ما ثبت می شوند. پس از این نظر به راحتی می توان گفت که عملکرد مفز دیجیتالی نیست.

از طرف دیگر، سیگنال هایی که در درون مغز جابه جا می شوند به نظر باینری هستند. بنابراین از این نظر، مغز محاسباتی با استفاده از چیزی شبیه به سیگنال های باینری انجام می دهد.

حالا اگر به نورون ها توجه داشته باشیم و آن ها را زیر نظر بگیریم، همه جابه جایی ها از طریق مسیرهای بیوشیمیایی انجام می شوند، که تا حدودی شبیه به آنالوگ هستند.  نورون نیز سیگنال های الکتریکی داخلی را در قالب سیگنال های آنالوگ یکپارچه سازی می کند. در همین مقیاس، ورودی های منطقی دیجیتال، با استفاده از ترانزیستورهای داخلی و مقاومت پیاده سازی می شوند.

با همه این حرف ها، مغز بسیار پیچیده تر از این حرف هاست که با مشاهده تعدادی نورون یا رصد جابه جایی سیگنال بتوان عملکرد آن را به خوبی تشریح کرد. از طرفی این مطالعات هنوز در مراحل ابتدایی است و امید می رود که در آینده اطلاعات بیشتری را در مورد مغز پیچیده انسان منتشر کند.



ادامه مطلب
(تعداد کل صفحات:6113)      [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]   [ 5 ]   [ 6 ]   [ 7 ]   [ 8 ]   [ 9 ]   [ 10 ]   [ > ]  
درباره‌ی وبلاگ
سايتي با مطالب جالب و خواندني ،‌ بيوگرافي ، لطيفه ، پيامك ، عكس ، كاريكاتور ، طنز ، فال و طالع بيني ، كامپيوتر و اينترنت و موبايل و هر چه دلت بخواد.
موضوعات
آخرين مطالب
نويسنده
آرشيو مطالب
لینک دوستان
آمار سايت
كل بازديدها : 3834485 نفر
كل مطالب : 30562 عدد
کل نظرات: 1022
تاریخ ایجاد وبلاگ :پنج شنبه 19 شهریور 1388 
آخرین بروز رسانی : سه شنبه 31 مرداد 1396